دلم تنگ شده برای وبلاگم، برای دوستان قدیمیه وبلاگ نویسم، برای دوستانی که وبلاگ نداشتند اما وقتی کامنت ها شون رو میخوندم خوشحالی زایدالوصفی داشتم، برای اشتیاق اون روزها واسه نوشتن پست جدید در وبلاگم، برای همه روزهای پر التهاب و هیجان، برای همه روزهای قشنگ و پر از خاطره. با عشق و علاقه به وبلاگهای دوستانم سر میزدم و کامنت مینوشتم. قلب

وبلاگم را دوست دارم و به این باور دارم که هنوز هم دلم چون دریاست!